‘Zonder huisonderwijs was het niet gelukt’

Leah (15) zit al maanden thuis met een zware knieblessure als gevolg van hyperlaxie. Twee docenten van Huisonderwijs Amsterdam komen bij haar aan huis om haar bij het schoolwerk te ondersteunen. Haar moeder Gina Latumaerissa-Bodemeijer vertelt erover.

Op een dag ging Leah’s knie uit de kom. Ze had dat al eens eerder meegemaakt met haar andere knie en was toen snel hersteld, maar nu liet de genezing lang op zich wachten. ‘Na twee weken had ze nog steeds een dikke knie en vreselijke pijn,’ vertelt moeder Gina. Na medisch onderzoek bleek Leah hyperlaxie te hebben: een aandoening waarbij gewrichten zo flexibel zijn dat ze gemakkelijk uit de kom schieten. Vooruitzicht: minstens zes weken thuisblijven om de knie te laten genezen. Gina: ‘Haar been zit nu in een brace. Ze kan haar knie niet buigen, dus ze is totaal niet mobiel. Wat het extra lastig maakt, is dat we op 3-hoog wonen, zonder lift. Leah zit dus al die tijd thuis en mag haar knie niet belasten. Dat is natuurlijk een ramp voor een vijftienjarige.’

Huisdocenten
Om te voorkomen dat Leah te ver achterop zou raken, vroeg de school huisonderwijs voor haar aan bij de stichting Huisonderwijs Amsterdam. Gina: ‘Daar was ze toen ook echt wel aan toe. Na weken thuis zitten zonder school had ze YouTube wel gezien. Ze werd er gek van, verveelde zich kapot. Nu komen er wekelijks twee docenten aan huis: een voor talen en een voor zaakvakken. Daar zijn we heel blij mee.’ In totaal krijgt Leah vier uur per week huisonderwijs. Gina: ‘Natuurlijk kun je daarmee niet alle lesstof voor alle vakken doorwerken; sommige vakken, zoals geschiedenis en Engels, doet ze grotendeels zelf. Maar vooral met wiskunde en economie heeft Leah grote moeite, omdat ze ook dyscalculie heeft. Het is heel fijn dat ze in die vakken extra ondersteuning krijgt.’

Met de school moesten afspraken worden gemaakt over het lesprogramma. ‘Ik moest daar wel echt zelf aan trekken: zelf achter inlogcodes, afspraken en lesstof aan’, vertelt Gina. Het is absoluut geen onwil van de school, de leraren hebben al een heel vol programma en kunnen zoiets er eigenlijk niet bij hebben. Ik ben zelf van vak tot vak gaan kijken: wat moet er gebeuren, wat heeft Leah daarvoor nodig en wat kan ze zelf? En welke dingen gaan echt niet lukken? Daarover heb ik contact gehad met de mentor en die is toen alle docenten afgegaan om afspraken te maken. Voor sommige dingen heeft Leah vrijstelling gekregen, zoals drama, want dat gaat gewoon niet vanuit huis. Maar ze doet zoveel mogelijk mee en maakt alle toetsen, onder begeleiding van de huisdocenten.’

Livestream
Hoe het in de toekomst verder moet, weet Gina niet precies. ‘Leah doet iedere dag oefeningen met haar knie, maar die herstelt langzaam. Hopelijk gaat het straks iets beter en kan ze in een rolstoel naar school, al was het maar parttime. Maar we hebben geen idee hoe lang dat nog gaat duren. En als straks de maximale termijn van Huisonderwijs Amsterdam - 8 weken - bereikt is, moet er een andere oplossing komen voor huisonderwijs. Misschien moet het Samenwerkingsverband het dan overnemen. We zijn ook aan het uitzoeken of we gebruik kunnen maken van KlasseContact: een methode waarbij lessen worden opgenomen door een apparaat in de klas. Leah zou dan de lessen op haar laptop kunnen volgen, via livestream. Maar het kost een hoop tijd en energie om dat soort mogelijkheden te onderzoeken.’ 

Voor haar dochter werkt het in ieder geval heel motiverend om bezig te blijven met school, vertelt Gina. ‘Ze stelt iedere avond een lijst op met taken voor de volgende dag, en die vinkt ze dan af. Zeven dagen in de week. Vorig jaar is ze opgeklommen van vmbo naar havo, dus ze wil dat niveau heel graag vasthouden. Zonder die ondersteuning van huisonderwijs was dat niet gelukt, dan had ze het jaar moeten overdoen. Nu hebben we nog goede hoop dat ze het gaat halen.’ 

Lees ook het interview met Jantien Taams, coördinator en docent bij Huisonderwijs Amsterdam. 

19 mei 2016